[วันที่ 3/7] วัดสายตาเองด้วยไม้บรรทัดสามบาท
สวัสดีครับ
กลับมาแล้วนะครับ วันนี้เรื่องวัดสายตา อ่านจบ คุณจะมองร้านแว่นแถวบ้านไม่เหมือนเดิมอีก
หลักง่ายๆ วัดได้ ก็รู้ รู้แล้ว ก็บอกได้ว่าตาต้องการเท่าไหร่จริงๆ และค่าที่ร้านให้มาเกินไปแค่ไหน
วิธีวัดง่ายมาก ใช้แค่ไม้บรรทัดหรือสายวัด (ถ้าอยากจริงจังกว่านี้ พิมพ์แผ่นวัดสายตาแล้วสั่งชุดเลนส์ทดสอบออนไลน์ก็ได้ แต่ไม้บรรทัดอันเดียวก็หาค่าไดออปเตอร์ได้แม่นพอ)
คำเตือน: อย่าเพิ่งไปสั่งแว่นค่าต่ำกว่าเดิม ก่อนจะเข้าใจว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผมไม่ได้แนะนำค่าแว่นให้ใคร แค่เล่าว่าตากับแสงทำงานยังไง
วิธีวัด:
ถอดแว่นออก
มองหน้าจอหรือหนังสือ (กระดาษจะชัดกว่าจอ)
เริ่มจากใกล้มากๆ ที่ตัวหนังสือชัดเจน แล้วค่อยๆ ขยับตัวออกช้าๆ จนตัวหนังสือเริ่มเบลอนิดเดียว หยุดตรงจุดที่เริ่มไม่คมพอดี
จดระยะจากตาถึงกระดาษเป็นเซนติเมตร
ทีนี้ถึงส่วนที่ผมทึ่งตอนรู้ครั้งแรก ไดออปเตอร์ (ตัวเลขบอกกำลังเลนส์) จริงๆ ก็คือระยะทางกลับหัว ยิ่งเห็นชัดได้แค่ใกล้ ตัวเลขยิ่งสูง ระยะที่มองชัดก่อนเบลอเลยแปลงเป็นไดออปเตอร์ได้ตรงๆ
ตัวอย่าง: แว่น -4.50 เท่ากับ “มองชัดถึง 22 เซนติเมตรก่อนเบลอ” ถ้าตัวหนังสือเริ่มเบลอที่ 22 เซนติเมตร ก็ต้องใช้ -4.50 ถึงจะมองไกลชัดเต็มที่ ง่ายแค่นี้เอง
ลองใช้เครื่องคำนวณเซนติเมตรเป็นไดออปเตอร์
อาจสงสัยว่าทำไมไม้บรรทัดได้ค่าไม่ตรงกับร้าน เพราะร้านมักวัดในห้องมืด แล้วจัดค่าแรงสุดเท่าที่ตารับได้ ไม่ได้สนว่าสายตาเปลี่ยนไปทั้งวันแค่ไหน
การบ้าน: วัดตาซ้ายกับตาขวาแยกกัน วัดตอนเช้าก่อนเริ่มงาน วัดหน้าจอตอนกลางวัน แล้ววัดอีกทีตอนเย็น
ตัวอย่าง: เช้า ซ้าย 22 ซม. ขวา 26 ซม. / กลางวัน ซ้าย 21 ซม. ขวา 25 ซม. / เย็น ซ้าย 19 ซม. ขวา 22 ซม.
นี่แค่ตัวอย่าง ของจริงอาจต่างไปเยอะ แต่ตัวเลขแกว่งแค่ไหน บอกได้เยอะว่าระหว่างวันใช้ตายังไง
→ พรุ่งนี้ มาดูกันว่าตัวเลขเซนติเมตรพวกนี้บอกอะไรบ้าง
แล้วเจอกันครับ
เจค สไตเนอร์ (Jake Steiner)
—