[วันที่ 2/7] แว่นตา: คำโกหกมูลค่าแสนล้าน
สวัสดีครับ
เมื่อวานเราเริ่มพูดถึงว่าสายตาสั้นเกิดขึ้นได้ยังไง จำได้ไหมที่บอกว่าสายตาสั้นเทียมไม่ต้องใส่แว่นก็แก้ได้ นั่นจริง แต่ร้านแว่นไม่ได้แก้แบบนั้น
ตาของเราคือระบบโฟกัสอัตโนมัติที่เก่งที่สุดในโลก ปรับชัดได้ทันที มองใกล้ มองกลาง มองไกลสุดลูกหูลูกตา กล้ามเนื้อวงกลมในตาคอยปรับอยู่ตลอด ให้แสงตกลงจอตาพอดี ทำงานไม่หยุด และแม่นมาก
แว่นไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น ตาปรับโฟกัสได้ยืดหยุ่น แต่แว่นมีค่าเดียว ตายตัวตามตัวเลขไดออปเตอร์บนใบ แว่นก็ขยับจุดโฟกัสในตาเหมือนกัน แต่ได้แค่ระยะเดียว
ถ้าสายตาสั้น เลนส์ที่ใช้เรียกว่าเลนส์ลบ มันดันจุดโฟกัสถอยลึกเข้าไปในตา กลบอาการเกร็งของกล้ามเนื้อได้ทันที แต่พอตาปรับตามเลนส์ไปเรื่อยๆ ลูกตาจะค่อยๆ ยาวขึ้น ศัพท์เรียกว่าแกนลูกตายาวขึ้น งานวิจัยเขียนถึงไว้เป็นแสนหน้า
พูดง่ายๆ ตาไม่ใช่ของนิ่งๆ อย่างที่ร้านแว่นทำเหมือนเป็นตอนตัดเลนส์ให้ ตาโตตามสิ่งที่มองเห็นรอบตัว ตอนเป็นทารก คนส่วนใหญ่สายตายาว แล้วลูกตาค่อยๆ ปรับความยาวตามสิ่งที่เห็นทุกวัน ตาไม่ได้อยู่แยกจากสิ่งรอบตัว เห็นอะไรบ่อย ก็ปรับตามนั้น
เพราะแบบนี้ วงการแพทย์เลยมีชื่อเรียกสายตาสั้นที่เพิ่มจากการใส่เลนส์ว่า “สายตาสั้นจากเลนส์” นักวิจัยทดลองซ้ำแล้วซ้ำอีก พยายามหาสัตว์สักชนิดที่ไม่เป็นแบบนี้ ก็หาไม่เจอ ปลา ลิง ลูกไก่ ใส่เลนส์ลบให้ ลูกตายาวขึ้นหมด
แล้วทำไมยังขายแว่นแบบเดิมต่อ เพราะไม่มีอุปกรณ์ใหม่ให้ขาย ไม่มีแบรนด์ให้จดสิทธิบัตร วิธีของผมไม่ได้ทำกำไรให้ใคร เลยไม่มีใครรีบสอน ร้านแว่นไม่ใช่ผู้ร้าย เขาแค่ให้สิ่งที่คนส่วนใหญ่อยากได้ คือมองชัดทันที ไม่ต้องคิดเรื่องระยะยาว แต่คุณอ่านอีเมลนี้อยู่ แปลว่าคุณคิดเรื่องนั้นด้วย
สรุปสามขั้นของสายตาสั้น:
- สายตาสั้นเริ่มจากกล้ามเนื้อเกร็งค้าง จากการมองใกล้นานเกินไป มองไกลเบลอนิดหน่อย
- ร้านแว่นเสนอเลนส์ลบเป็นทางแก้ ชดเชยอาการเกร็งได้ แต่ไม่ได้แก้ต้นเหตุ
- เลนส์ลบทำให้ตายาวขึ้น พอผ่านไปสักปี ค่าที่เคยพอก็ไม่พอ ต้องขยับค่าขึ้นอีก
→ พรุ่งนี้ มาดูกันว่าวัดสายตาตัวเองยังไง ก้าวสำคัญที่ทำให้เข้าใจว่าตาต้องการค่าเท่าไหร่จริงๆ ไม่ใช่ค่าที่ร้านให้มา
แล้วเจอกันครับ
เจค สไตเนอร์ (Jake Steiner)
—