[วันที่ 5/7] สิ่งเดียวที่ควรเลิกทำเดี๋ยวนี้
สวัสดีครับ
ก่อนเฉลยเรื่องที่สัญญาไว้เมื่อวาน ต้องย้อนกลับไปเรื่องแกนลูกตายาวขึ้นก่อน
มันเกิดเพราะคนส่วนใหญ่ได้แว่นแรงเกินจำเป็น (วัดในห้องมืด จัดค่าแรงสุดเท่าที่รับได้ ซึ่งแรงเกินสำหรับแสงกลางวัน) แล้วยังใส่แว่นมองไกลนั้นเกือบทั้งวัน
ถ้าใส่ค่าที่พอดีเป๊ะสำหรับมองไกลอย่างเดียว กล้ามเนื้อไม่ต้องเกร็งเลย แว่นจะไม่ทำให้สายตาสั้นเพิ่ม แต่ชีวิตจริงแทบไม่มีใครเป็นแบบนั้น
หลักง่ายๆ ถ้าจุดโฟกัสตกหลังจอตา ตาจะยืดยาวออกไปหาจุดโฟกัสนั้น เลนส์ลบที่วางหน้าตาทำให้เกิดแบบนี้ได้ ลูกตายาวขึ้นเท่าไหร่ สายตาก็สั้นเพิ่มเท่านั้น (สามไดออปเตอร์ ราวๆ 1 มิลลิเมตรของลูกตา) นี่คือกลไกที่ทำให้ตา “ติด” แว่นไปเรื่อยๆ
ทีนี้มาถึงเรื่องที่สัญญาไว้ อ่านมาถึงตรงนี้ พอเดาได้ไหมว่าคืออะไร
เรื่องเดียวที่แย่ที่สุดที่ทำกับตาอยู่ทุกวัน คือใส่แว่นมองไกลเต็มค่า ตอนจ้องจอที่ห่างแค่ 60 ซม.
นั่นแหละตัวการใหญ่ที่ทำร้ายสายตาอยู่ทุกวัน
ที่ช่วยได้จริงคือเปลี่ยนสัญญาณที่ตาได้รับ สัญญาณก็คือจุดที่แสงตกในตา แว่นแค่ซื้อเวลา แล้วยังทำให้แย่ลงอีก ผมมีสมาชิกอายุ 80 กว่า 90 กว่าก็มี ที่สายตาดีขึ้นได้ ไม่ใช่เรื่องปาฏิหาริย์
แล้วทำยังไง อย่าถอดแว่นทิ้งเฉยๆ ไม่ช่วยอะไร ใส่แว่นมองไกลได้ตามปกติ แค่อย่าใส่ค่ามองไกลตอนที่กำลังโฟกัสใกล้ การขยับจุดโฟกัสแบบนั้นคือสัญญาณตรงๆ ให้ลูกตายืด
- ถ้าค่าปัจจุบันต่ำกว่า -2.00: เลิกใส่แว่นตอนทำงานใกล้ได้เลยตั้งแต่วันนี้
- ถ้าค่าปัจจุบันสูงกว่า -2.00: เริ่มคิดเรื่องหาค่าที่อ่อนกว่าไว้ใช้ตอนทำงานใกล้
ลองง่ายๆ ซื้อแว่นอ่านหนังสือ (+1.50 หรือ +2.00) จากร้านสะดวกซื้อ ใส่ทับคอนแทคเลนส์ตอนทำงาน บวกหนึ่งไดออปเตอร์หักลบหนึ่งไดออปเตอร์ จะรู้สึกถึงความต่างทันที
ระวัง: ถ้าเลิกใส่ค่าลบเต็มตอนทำงานใกล้ไปสักสี่สัปดาห์ แล้วกลับไปใส่อีก อาจเวียนหัวได้ ที่ผ่านมาสมองทนค่าเดิมได้ เพราะมันค่อยๆ เพิ่มมาหลายปี
→ พรุ่งนี้ อะไรควรทำ อะไรไม่ควร ตอนอ่านหนังสือหรือใช้จอ ของจริงที่เอาไปทำได้เลย
แล้วเจอกันครับ
เจค สไตเนอร์ (Jake Steiner)
—